Koestercursus

Meteen maar even to the point: ik wil een koestercursus. Ik kan het namelijk niet, koesteren. Ja, mensen van wie ik houd, die koester ik heus wel. Of huisdieren. Of een krakend blauwe lucht op een mooie winterdag, en dan een boswandeling met mijn liefje, en daarna een glas Rosso di Montalcino bij de open haard. Dat lukt allemaal best, qua koesteren. Maar mijzelf? En dan vooral in mijn werkend bestaan? Hopeloos. Echt ho-pe-loos. Met name bij eh...succes manifesteer ik mij als een ware Koesterkneus. Dat blijkt bijvoorbeeld al uit het feit dat ik ‘succes' niet gewoon in één keer opschrijf, maar er een aarzelend ‘eh...’ aan vooraf laat gaan (belachelijk!). Bovendien schrijf ik ‘succes’ met een kleine letter, terwijl ik heel vaak een hoofdletter gebruik voor woorden die ik wil benadrukken, zoals bijvoorbeeld ‘Koesterkneus’. En trouwens, als ik op de plek van ‘succes’ ‘Mislukking’ had willen schrijven, dan had er wél een hoofdletter gestaan. Zie je wel? Dat is dus het punt: dingen die goed gaan maak ik steevast kleiner dan de debacles, de uitglijders en de zeperds. Ja mensen, het is een treurige toestand met mij. Even in het kort hoe het werkt. Stel. Ik heb ergens succes mee. Hoe ga ik daar dan mee om? Niet. Laat ik het eens lekker landen en geef ik het een plekje in mijn Koesterkabinet? Om er daarna nog vaak vergenoegd naar te kijken, en zo gestaag verder te bouwen aan vertrouwen in mijzelf en in de goede afloop der dingen? Nee. Héb ik eigenlijk wel een Koesterkabinet? Tuurlijk niet. Wat ik wél heb, is een Maalmolentje. Dat zit in mijn hoofd. Er zit een hamstertje in. Nee, dit is geen sensatie uit de SBS-6 reeks 'Ongelooflijke & Waargebeurde Ranzige Verhalen met Dieren In Hoofden van Mensen'. Het is echt waar. En het is ook geen gewoon hamstertje, maar een hyperactief, hysterisch ADHD-beest, dat accuut op hol slaat bij misrekeningen, verkeerde inschattingen en andere imperfecties in mijn doen en laten. We kunnen het eindeloos volhouden hoor, die hamster en ik. We malen ons helemaal suf over wat er allemaal beter had gemoeten. Het is vooral heel erg als ik kritiek krijg, of, zoals dat heel professonieel heet: een Tip (let op de hoofdletter). Maal-maal-maal-maal...niet stil te krijgen, dat klere-molentje (je zou het haast een succes kunnen noemen). Nou kan ik natuurlijk laten uitpluizen hoe dit allemaal zo gekomen is, door iemand die daar verstand van heeft. Die gaat dan natuurlijk vragen hoe het vroeger was, in ons gezin en op school en zo, en of ik wel eens gedacht heb aan geneeskrachtige stenen of groene klei. Maar dat duurt dan weer zo lang. En het geeft ook zo’n troep, met die klei. Doe mij dus maar een compacte Koestercursus. Zoiets bestaat toch wel? Gewoon een cursus, met heldere leerdoelen, gegarandeerd resultaat en een glanzende brochure: ‘Koesteren A is een zeer toegankelijke beginnerscursus, waarin u leert om op een natuurlijke manier stil te staan bij alles wat nou eenmaal hartstikke goed gaat in uw leven. Dit doet u door middel van praktijkgerichte oefeningen, inspirerende kringgesprekken met medecursisten, en 1-op-1 sessies met uw eigen Koestercoach. Al na een paar lessen bouwt u een open en positieve relatie op met uw Successen, Triomfen en Glansrijke Momenten. U leert hoe u daar nou eens lekker ongedwongen van kunt genieten. U ontdekt uw eigen Koesterkracht, en gaat deze als vanzelf toepassen in uiteenlopende situaties: in uw werk, in uw persoonlijke leven, in de vrije natuur, in binnen- en buitenland. Malen over wat er allemaal mis is? Na deze cursus is het definitief voorbij. En wilt u zich verder ontwikkelen in het Koesterwezen? Dat kan. Onze vervolgcursussen, Koesteren B en C, bieden alle mogelijkheden voor verdieping en groei’. Sjonge. Wat een goed idee eigenlijk. Ik zou er misschien wel zelf mee de markt op moeten. Succes verzekerd. Maar ja, daar heb ik dan weer niks aan. Toch maar eerst zelf op cursus dus. Waar kan ik me opgeven? Iemand een Tip?