Bekentenissen (deel 1)

Ik….
Was ooit verliefd op Barba Streisand. En op Gabriela Sabatini. En op juf Trix.
Ben niet goed in het snuiten van mijn neus.
Vind blote tenen over het algemeen heel vreemd en ook beetje eng (behalve die van mijzelf en die van mijn lief).
Ben allergisch voor Sven Kokkelman. En voor Tijs van den Brink. Sorry. Het is niet persoonlijk. Of nou, eigenlijk wel.
Krijg jeuk als iemand heel zachtjes en begripvol en empathisch tegen me praat. Vooral tussen mijn schouderbladen.
Kan geen ballonnen opblazen (faalde ooit jammerlijk voor een blaastest).
Moet lachen om systemisch werken met paarden.
Heb Barbapappa altijd tuttig en stom gevonden (ook als kind al). Dat gedoe met dat je alles kunt worden wat je wilt. Ga toch weg.
Vind clowns eng en hinderlijk (ook als kind al).
Zou minder foute vis moeten eten. En minder vlees. Vind dat nog best moeilijk.
Schiet soms (vaak) ineens vol als ik een bejaarde mevrouw heel breekbaar zie scharrelen achter een rollator met een handtas eraan. Schiet sowieso snel vol. En dan lukt het me dus niet om efficiënt mijn neus te snuiten.
Vind het nog steeds niet te geloven dat Sinterklaas niet bestaat. Volgens mij is dat een leugen.
Kan niet breien.
Ben relatief vaak bezig met de vraag: ‘zit mijn haar een beetje netjes?’ (en dat zit het dan nooit).
Mijd de tandarts. En de dokter. En Sven Kokkelman en Tijs van den Brink.
Zou al lang aan een sterkere leesbril moeten, maar heb daar geen zin in. Koop in plaats daarvan wegwerp brillen bij de Etos. Mijd dus ook de opticien.
Raak hele dure spullen vaak kwijt (ringen, kettingen, vulpennen, horloges, BH’s). Dat van die wegwerpbrillen bij de Etos is dus zo gek nog niet.
Zou heel graag een kras zetten op een van die dikke SUV’s die vaak op vrijdagmiddag ongegeneerd op de stoep worden geplempt door hun baasjes, als die een borrel gaan pakken bij de kroeg in mijn straat. Maar ben daar te netjes voor. En bovendien te schijterig.
Bemoei mij als bijrijder overal mee. Dat wil zeggen, als ik bij mijn liefje in de auto zit. Anders niet. Terwijl zij prima rijdt, mijn liefje.
Zou nog veel meer kunnen bekennen, maar vind het voorlopig wel even genoeg zo. Wat zeg je, Sven? Ja zeg, mag een mens alsjeblieft ook nog wat voor zichzelf houden???

(Ta)bak(van)fiets

De bakfiets. Je kent ‘m wel. Bereden door hippe moeders met leuke laarzen en King Louie jurken, of door hippe vaders met half lang haar en een papa-dag. Twee hippe blonde kinderen in de bak, boodschappen d’r bij en soms nog een los kind op de fiets ernaast. Ook in mijn stad wemelt het ervan. Ze zijn breed, ze blokkeren feitelijk het hele fietspad. Eigenlijk erger ik me rot aan die krengen. Ze zijn ook reteduur. Maar ja. Je moet wat, als gemiddeld hoog opgeleid tweeverdienend gezin in een betere buurt van een moderne stad. Ik heb zelf nog nooit op een bakfiets gereden. Me wel vaak afgevraagd of dat nou een beetje lekker fietst. Je zou denken van wel, want de gemiddelde hippe moeder of vader zit zeer zelfbewust op zo’n ding. Maar gisteren ontdekte ik de andere kant van het bakfiets-wezen. Het kwam namelijk bijna tot een botsing. Tussen mij en een jongen. Een jongen op een bakfiets. Ja, een jongen. Geen hippe moeder of vader dus. Hij kwam een bocht om zwieren en reed mij zowat omver. ‘O jeetje, sorry’, zei hij. ‘Ja, het is ook zo’n gedoe, zo’n bakfiets. Ik vind het helemaal niks’. Ik vroeg hem wat het gedoe dan precies was en hij zei: ‘nou, gewoon alles’. Na enig doorvragen bleek dat de jongen vond dat ie zwieberde en veel te zwaar was en veel te lomp en te groot. 'Ik kan er niet mee omgaan, het is niet te doen'. Tja. Daar hoor je dus nooit iemand over. Ja, een enkele keer zie je wel eens een zwetende moeder met vet haar, zwoegend tegen de wind in, maar meestal is het van: 'o, zo ideaal..echt, meid, ik zou niet meer anders willen'. De bakfiets is de nieuwe BMW, de buren hebben ‘m ook en hij staat zelfs in het Volkskrant Magazine, in het katern 'Spullen Die Je Moet Hebben'. Maar goed. Laat iedereen vooral z’n gang gaan. En het is vast ook enorm handig en zo. Toch denk ik nog wel eens aan hoe ik vroeger achterop zat bij mijn moeder. Zij had een Union. Een donkergroene. Ik hield haar stevig vast, armpjes om haar middel. Geen last van de wind, want haar rug zat ervoor. Da’s toch heel wat anders dan voor in zo’n bak, met een plastic zeiltje als het regent….daar zit je dan, als hip kind. Wel een fijn vrij uitzicht, maar die veilige rug ben je mooi kwijt.