(Garen)spin doctor

De hoofdredacteur: ‘OK jongens, wat hebben we tot nu toe?’
Els: ‘Ik heb foto’s. Van Hyves geplukt, fluitje van een cent. Klasgenootjes, en buurjongens en –meisjes. En zijzelf natuurlijk’.
De hoofdredacteur: ‘Mooi werk Els. Die zetten we dus op de voorpagina. Nog meer?’
Els: ‘Nou, ik ben ook eens even gaan navragen bij de plaatselijke carnavalsvereniging. Daar waren ze lid van, die ouders. Schijnen echte feestnummers te zijn geweest. Maar ook op de centen, begreep ik van de penningmeester. Ze betaalden hun contributie altijd pas na drie aanmaningen. Misschien hebben ze daarom bij zo’n prijsvechter geboekt. Daar zit nog wel een goed verhaal aan vast. Die penningmeester wil wel een boekje open doen, heeft ie gezegd’.
Wim: ‘Eh…’
De hoofdredacteur: ‘Wat is er, Wim?’
Wim: ‘Kunnen we dat wel maken?'
De hoofdredacteur: ‘Ja natuurlijk kunnen we dat maken, sterker nog, dat moeten we maken. We zijn een wakkere krant, weet je nog?’
Wim: ‘Dat weet ik wel maar…’
De hoofdredacteur: ‘Niks maar. Jolanda, hoe zit het met dat telefoongesprek met dat kind?’
Jolanda: ‘Gaat zo gebeuren. Heb tegen die Libische arts gezegd dat ik zijn lievelingstante ben'.
De hoofdredacteur: ‘Prima. Zeg, en je zorgt wel voor een paar goeie quotes hè… de ontreddering van dat kind moet er echt afspatten. Maak hem maar aan het huilen of zoiets. Vraag of ie ze al mist, zijn ouders en zijn broertje. En zijn knuffel, die is ie vast ook kwijt. Hartverscheurend. Dat soort dingen hè, daar moet het over gaan. Dat het echt dicht bij de mensen komt. Want dicht bij de mensen, daar zijn wij van. En zeg tegen die Libiërs dat ze een foto van hem maken terwijl hij met jou belt. En dan wel even dat verband een stukje naar boven schuiven, anders zien we zijn betraande oogjes niet. Maar goed, dat hoef ik jou allemaal niet te vertellen..’
Jolanda: ‘Tuurlijk niet Sjuul, laat dat maar aan mij over. Van Els heb ik ook nog een bandje, met een geluidsopname van zijn moeder. Door de plaatselijke carnavalsvereniging gemaakt. Je hoort haar trompet spelen en ‘alaaf’ roepen. Echt klasse Els. Dat laat ik hem zo horen. Succes verzekerd’.
De hoofdredacteur: ‘Sterk, heel sterk. Ik ben trots op jullie. Wim, jij bent ondertussen met Jack de Vries bezig?’
Wim: ‘Eh..ja. Ik heb via iemand bij Defensie een foto waar ze allebei op staan. Zijn vrouw en zijn minnares, bedoel ik. Maar ik denk…’
De hoofdredacteur: ‘Schitterend! Meteen plaatsen! Zet maar naast dat artikel van Jolanda. En er was toch een roddel over een schuttersputje? Waar hij in is gekropen, met haar? Met die geile adjudante? Hahaha!’
Els: ‘Hahaha!’
Jolanda: ‘Hahaha!’
De hoofdredacteur: ‘Dat moet je uitzoeken Wim, dat van dat putje. Tot op de bodem. Hahaha!’
Els: ‘Hahaha!’
Jolanda: ‘Hahaha!’
Wim: ‘….’
De hoofdredacteur: ‘Wij hebben toch ook een informant in die kazerne zitten? Daar moet je vol op, Wim. Details wil ik. Ranzige, groezelige details. Hij heeft haar vast ook wel eens genomen op de stormbaan. Of in een tank. Of achter de schermen bij De Wereld Draait Door, dat linkse hobbyprogramma. Er moeten mensen zijn die dat gezien hebben. Vraag het anders even aan iemand van GeenStijl, daar hebben ze heel veel verstand van dat soort dingen. En oh ja, ik wil ook iets over zijn gezin. Foto’s van zijn vrouw. Als ze de vuilniszakken weer binnen haalt, vette wallen, niet geslapen natuurlijk, en als het meezit snikkend van ellende. En ga ook even langs bij de school van zijn kinderen. Tien tegen 1 dat die schoolresultaten gekelderd zijn, de afgelopen tijd. En die oudste, heeft die geen gedragsproblemen ondertussen? Dat kan niet anders, met zo'n rotzooiende vader. Haal dat boven water, Wim! De mensen hebben er recht op om dat soort dingen te weten!’.
Wim: ‘Eh…o ja. Ja, OK’.
En zo eindigde de redactievergadering. 'Ziezo', dacht de hoofdredacteur tevreden. 'Wat een mooi vak heb ik toch'.