Robin Food

Er zijn mensen die rabarber stelen uit moestuinen van andere mensen. En courgettes. En prei. Ja, ik weet het, de trainer van NAC Breda is acuut opgestapt, de huizenmarkt herstelt maar niet en er zitten 33 Chileense mijnwerkers vast in een ingestorte schacht, maar dit is ook erg. En intrigerend. Waarom doen die mensen dat? Ik sta voor een raadsel. Net als de belangenvereniging voor hobbytuinders. Die bestaat namelijk. Al sinds 1928. Op internet lees ik het onthutste relaas van de voorzitter: ‘de oogst is blijkbaar het laatste wat ze nog kunnen meenemen (…) Het is heel zot, wie doet dat nou?’. Ik zie ‘m voor me, die hobbygroente-schat. Oprecht verbijsterd en diep bedroefd. Hij gebruikt het woord ‘zot’. Dat vind ik lief. Kom daar nog maar ’s om tegenwoordig, om zo’n woord. Maar goed, zijn verhaal roept bij mij allerlei vragen op. Hoezo, ‘het laatste wat ze nog kunnen meenemen?’. Hebben ‘ze’ al zoveel gejat dan? Zijn er de afgelopen maanden al hele ladingen schoffels, harken en kruiwagens verdwenen? Is er sprake van massaal ontvreemde tuinslangen en gieters? Zijn er hobbytuinders gekidnapt? Er is blijkbaar van alles gaande in het moestuinwezen, en ik wist nergens van. Nog vreemder wordt het als ik verder lees: ‘zes tuinders in Lemmer werden beroofd van al hun groente. “Het leek alsof er een peloton olifanten door mijn akkertje was gedenderd”, zegt een van hen’. En als klap op de vuurpijl dan ook nog dit: ‘een buurtbewoner zegt dat er sla en andijvie is gestolen uit de tuin van zijn schoonzoon. ”De sla en de andijvie is keurig bij de grond afgesneden. Dat kan niet het werk zijn geweest van vernielzuchtige jongeren. Die trekken de hele plant uit de grond. En hier zaten de wortels er nog keurig in. En bovendien, wat moeten jongeren nou met een krop sla of andijvie”. Volgens de buurtbewoner hebben vandalen ook aubergines vertrapt. “Je kan zien waar ze gelopen hebben.'' Het begint mij te duizelen. We hebben dus te maken met een peloton olifanten, maar ook met doelgerichte andijvie rovers, die precies weten hoe je zoiets aanpakt. Voorts zijn er kennelijk ook nog mensen die een enorme hekel hebben aan aubergines. De getroffen schoonzoon is waarschijnlijk te aangeslagen om zelf zijn verhaal te doen. Ook hem zie ik voor me, bleek en trillend, wezenloos knabbelend aan het laatste stukje komkommer dat hij uit de puinhopen heeft kunnen redden. Het is triest, mensen. Maar laten we vooral rustig blijven en de zaak even goed analyseren. Punt 1: er bestaan dus blijkbaar groente-haters. Die banjeren met grof geweld door de tuintjes en trappen alles in elkaar. Geen aardappel of winterpeen blijft gespaard. Misschien hebben ze ooit iets naars meegemaakt met een bloemkool, en dat gewoon niet goed verwerkt. Hoe het ook zij, deze lieden dienen te worden aangepakt. Boontje, loontje, dat idee. Maar, punt 2, er zijn ook professionals die zorgvuldig, bijna liefdevol te werk gaan. Nu ik er eens goed over nadenk, weet ik ineens hoe het zit. Die netjes afgesneden sla en andijvie, dat is het werk van een groepje idealisten. Het zouden zomaar jongeren kunnen zijn. Dat idee van die buurtbewoner-annex-schoonvader-van-hobbytuinder, over dat jongeren niets kunnen met een krop sla, dat is natuurlijk apekool. Ik zie om me heen juist steeds meer pubers, en zelfs kinderen van een jaar of acht, die bewust vegetarisch eten en helemaal into de groenten zijn. Kool is cool! Voor mij is het zonneklaar: zij zitten er achter. De jonge idealisten. De vega-vechters. Ze hebben een missie. Diep in de nacht trekken ze er op uit, met hun speciale sla-snijders en andijvie mesjes. Met akelige precisie vullen ze hun papieren (geen plastic!) zakjes met groene buit. En die delen ze dan uit. Aan mensen die te weinig groente eten. Aan voedselbanken. Aan ongezond uitziende klasgenootjes. Aan daklozen. Een peloton olifanten? Misschien. Maar het subtiele werk is van Robin Food.