Hum(mer) of Kuijt

Mooie uitdrukking, hom of kuit geven (het is dus eigenlijk 'hom', en niet 'hum', maar dat is de vrijheid van de blogger). Wil zoiets zeggen als: kiezen, kleur bekennen, je duidelijk uitspreken: het één of het ander? Zwart of wit? Wimbledon of het WK Voetbal? Wel of niet trainen als je je coach stom vindt? Voor mij is het volstrekt helder. Ik kies Kuijt. Altijd. Kuijt is mijn held. Om te beginnen omdat hij zo’n fijne Scheepsjongens-van-Bontekoe-uitstraling heeft. Ik zie hem zo in de mast klauteren, met blossen op zijn wangen, en oren die ietsje naar buiten staan. Zijn blonde haar is ook goed. De meeste andere spelers van Oranje laten tijdens het WK hun haar verzorgen door een speciaal meegereisde kapper. Ik denk dat die vlak voor de wedstrijd nog even een rondje door de kleedkamer doet, met de tondeuse en een tas vol betere haarverzorgingsproducten. Zodat ze goed in de lak en fris gestyled de catacombe-catwalk op kunnen. En tussen de wedstrijden door worden ze allemaal bijgepunt, strak geschoren, extension hier, highlightje daar. Omdat ze het waard zijn, onze mannen. Maar Kuijt hoeft niet. Kuijt is gewoon vlak voor het WK nog even bij zijn moeder langs geweest. Die heeft een vaardige kniphand en gel van het Kruidvat. ‘Ziezo jongen, jij kunt er zeker weer een week of zes tegen. Sta je d’r weer netjes op, tijdens het Wilhelmus’. Zo gaat dat, in de familie Kuijt. Kuijt is ook aardig. Geen scherp kantje te bekennen, op zijn hoektanden na - let maar ’s op, als hij lacht. Hij zou die tanden natuurlijk kunnen laten bijslijpen, heel exclusief en duur. Maar dat vindt Kuijt onzin. ‘Ik ga alleen maar naar de tandarts als ik gaatjes heb. En die heb ik niet’ (natuurlijk heeft hij die niet, want scheepsjongens van Bontekoe eten appels en poetsen netjes drie maal daags). In het veld kan Kuijt weergaloos zijn. Hoezo grote vier? Kuijt is een buffel en die hoort in de Big Five. Niks van ‘we hebben geen zin want het was al zo’n lang seizoen, en het is koud hier, hoe kan dat nou, het is toch Afrika?’. Niet zeuren, maar werken en er helemaal voor gaan. En dan heeft ie ook nog Stijl. Maakt ineens een schitterende omhaal die de vuvuzela’s doet ontploffen. Of zet zijn krullen prachtig tegen de bal en laat ‘m er zo in zwieren (heeft ie bij dit WK nog niet gedaan, gaat nog wel komen). Ik zag 'm ook tijdens een persconferentie. Hij vertelde over de townships. Hij zei dat het goed is dat je ‘dat soort dingen’ ook ziet. Als voetballer, bedoelde hij. En dat hij het fijn vond om als voetballer de mensen blij te maken. In een volgend shot zag ik Nederlandse voetballers, die met hun I-Phones door een leeg stadion liepen. Zij waren ook blij. Met hun I-Phones, vooral. Hun gemanicuurde vingers gleden over de schermpjes, op hun versgekapte hoofden droegen de meesten een hele grote koptelefoon. Ik zag Kuijt er niet tussen. Die was vast nog in één van die townships, wat ballen met de mensen daar. Ach ja. Dirk Kuijt. Ik wil hem niet ontmoeten. Want ik weet natuurlijk heus wel dat hij ook gewoon een I-Phone heeft. En een koptelefoon. En waarschijnlijk ook een veel te grote Rolex, en een zwembad, en een helikopter. Omdat hij nou eenmaal bakken met geld verdient met voetballen en reclame maken voor Pringles. Ik weet heus wel dat hij ook maar een hele gewone supersonisch rijke topvoetballer is, net als Wesley, en Robin en Rafael, met alle nukken en fratsen van dien. Maar dat wil ik allemaal niet weten. Ik wil mijn eigen, persoonlijke, romantische Dirk Kuijt. Ik kan er niks aan doen. Als ik Kuijt zie, denk ik aan fietsen tegen de wind in en aan Oudhollandse groenten. Aan een hart van goud, geen kapsones en gewoon nuchter gebleven. Geen Hummer, maar een degelijke Ford Mondeo of een Opel. Geen fotomodel of TROS-bimbo als vriendin, maar gewoon een leuke kleuterleidster uit de provincie, die hij al kent sinds zijn 15e. Geen voer voor de boulevardpers, maar de eeuwige held in een jongensboek. Dat is mijn Dirk Kuijt. En dat moet zo blijven. Dus sorry Dirk, wij gaan elkaar niet beter leren kennen. Dat is voor ons allebei waarschijnlijk het beste.