Eine Kleine Lachmusik

Er staan piano’s in New York. Op straat. En dan niet een paar, maar heel erg veel. Zomaar, her en der, dwars door de stad. Een soort groenvoorziening, maar dan met toetsen en een krukje ervoor. Piano’s in de Bronx. Piano’s in Brooklyn. Piano’s in Manhattan. Ze hebben allemaal een leuk verfje gekregen. Wie er langs loopt en zin heeft kan gewoon gaan spelen. Tralala, tiedeldom. Talent: hoeft niet. Met of zonder bladmuziek: maakt niet uit. Klassiek, jazz, pop, of iets heel anders: zie maar. Er ook nog iets bij zingen: mag je zelf weten. ‘Play Me, I’m Yours’, heet het project. Het is bedacht door Luke Jerram, een Engelse kunstenaar. Op het journaal zag ik mensen, in de Bronx , in Brooklyn, in Manhattan. Pingelend of virtuoos op de piano’s van Luke. Verbazing bij voorbijgangers (huh, staat daar nou een piáno?). Vrolijkheid en ontroering. Een hele dikke man en een heel dun meisje deden samen ‘Imagine’ van John Lennon. Zij speelde, hij zong, letterlijk uit volle borst. Het drukke stadsverkeer raasde voorbij. Het klonk best vals. Het was prachtig. Op zijn website vertelt Luke dat hij de inspiratie voor zijn project opdeed in de wasserette waar hij heel vaak komt. Daar zag hij telkens dezelfde mensen. Die keken doorgaans niet naar elkaar, zeiden niks en staarden maar zo’n beetje naar de ronddraaiende wasjes. Chagrijn als onderstroom van het bestaan. Luke realiseerde zich dat dat eigenlijk gek is. Want A: het leven is toch best mooi, zo af en toe, en B: je woont met z’n allen ergens, komt elkaar overal tegen (bij de wasserette of bij het stoplicht of bij de bushalte), dus waarom zou je dan niet zo nu en dan, gewoon zomaar, iets vreugdevols met elkaar delen? En, zo dacht Luke, wat is er nou mooier om met elkaar te delen dan…voilà, muziek! Het piano-plan was geboren. De mensen in New York, en trouwens ook in Londen (ga er heen!) glimlachen nu van oor tot oor. In ieder geval tot half juli (dan houdt het project op en gaan de piano’s naar buurthuizen en scholen. Wat een prachtidee).
Ik vind dat we dat hier ook moeten doen. In Nederland, bedoel ik. Ik vind Nederland steeds meer lijken op de wasserette van Luke. Over chagrijn gesproken. Het is dat we heel, heeeel misschien wereldkampioen voetbal worden (moeten ze wel Kuijt op blijven stellen), maar per saldo is het best beroerd gesteld met onze levensvreugd. We zijn massaal verongelijkt en we pikken het niet langer, we vinden elkaar stom of eng, en met die democratie van ons is het ook al een zootje. Het is om diep bedroefd van te worden. Maar dankzij Luke is er licht in de duisternis. Muziek! Speel op mij, ik ben van jou! We moeten het gelijk breed trekken, stel ik voor. Niet alleen piano’s in Rotterdam of Groningen, maar ook in Terneuzen en op Vlieland. En overigens, waarom alleen piano’s? Laten we het groots en systematisch aanpakken: daar waar de sikkeneurigheid het heftigst is, en de behoefte aan schoonheid en troost het meest nijpend, daar beginnen we. Dus we leggen dwarsfluiten neer in alle portieken in St. Willebrord. In Leidsche Rijn gooien we bij iedereen een triangel door de bus. Vogelaar-wijken krijgen drumstellen op elke straathoek. Hammond-orgels in Culemborg, klarinetten in Bergen aan Zee, xylofoons in Schin op Geul. En nee, we plakken er vooral geen talentenjacht aan vast met verkopers van mobiele telefoons die ineens een stem als een klok blijken te hebben, zodat bij jurylid Gordon de tranen in de ogen schieten. Want daar gáát het helemaal niet om. Het gaat niet om winnen, het gaat om genieten. Om de lach die komt als er ergens plotseling een melodietje klinkt. Dus leef je uit mensen!! Chopin! Satie! Boer d'r ligt een kip in 't water! Tralala, tiedeldom! Komt er weer eens wat luchtigheid in onze hoofden! Gaan we lol maken met elkaar! Wordt het weer leuk! Wat zegt u? Niet haalbaar? Linkse hobby? Een controversieel onderwerp waar in deze demissionaire tijden dus beslist geen beslissing over genomen kan worden? Mm. OK, OK, dan alleen piano’s. Piano's in Den Haag. Op het Binnenhof. Desnoods maar eentje. Strategisch opgesteld en niet te missen. Dan komt het uiteindelijk vast nog wel goed met ons. Dank je wel, Luke Jerram.