Zieke boom

Binnenkort wordt er een boom geveld in onze straat. Een paardenkastanje. Hij staat tegenover ons huis, ik zie hem als ik aan mijn keukentafel zit. Het is een fijne boom. In december hangt Ton, de baas van het buurtcafé, zijn takken altijd vol met lichtjes. Gezellig. De boom is een buurtgenoot. Maar hij is ziek. De afgelopen maanden zagen we hem aftakelen en steeds kaler en fletser worden. Dus moet hij worden gekapt. Zo gaat dat. En daar krijg je dan keurig bericht over. Wij leven namelijk in een keurig land, met keurige gemeentes die keurige brieven schrijven als er iets met bomen is. Wij kregen zo'n brief in de bus, op een dag waarop het nieuws verhaalde over onrust in Egypte, bombardementen in Syrië, klokkenluiders op de vlucht en een pony platgedrukt. Sjonge, dacht ik nog, te midden van al dit leed is er dus ook altijd nog onze unieke, schattige keurigheid. Wat heerlijk eigenlijk, dat er mensen zijn die zich bezig mogen houden met het schrijven van brieven over het bomenbeleid van de gemeente en de planning van vel-werkzaamheden. 'Bomen bepalen het gezicht van uw wijk', schreef de ambtenaar - vast een toegewijde, nette man van midden veertig met een bril en een ruitjesoverhemd die vroeger eigenlijk boswachter wilde worden maar ergens een afslag heeft gemist en nu achter zijn bureau zit, koffie nippend uit een mok die hij van thuis heeft meegenomen, peinzend over de bomen-brief aan ons, buurtbewoners. 'Maar zijn ze eenmaal oud of ziek, dan hebben ze extra zorg nodig', ging hij voort. Ik vond het bijna poëtisch klinken. Volgens mij vindt hij het zelf ook erg, dacht ik. Deze man houdt van bomen. Hij vindt dat ze het gezicht van de wijk bepalen. Waarschijnlijk zou hij het liefst de hele dag door de stad fietsen om extra zorg te verlenen aan oude of zieke lijsterbessen, hardbladige elsen en zomereiken. Maar dat kan niet. Da's niet het beleid. Het beleid is dat de gemeente, 'wanneer nodig, besluit zieke of instabiele bomen te kappen. Deze bomen komen dan op de gemeentelijke vellijst te staan'. Ik zie voor me dat de ambtenaar na het intikken van deze zin even moet slikken en een mismoedige slok uit zijn eigen mok neemt. Ik ben ook uit het veld geslagen. De gemeentelijke vellijst. Die bestaat. Als je 'm aanklikt kom je terecht in een enorme opsomming van bomen waarvan de dagen geteld zijn. Een bomen-dodenlijst. Je zal er maar op staan, als zilverlinde of esdoorn, met een datum achter je naam. Brrrr. Nou ja. Ik snap dat het soms niet anders is. En ze planten ook weer nieuwe bomen, op de plek van de oude. Tot vreugde van die ambtenaar, schat ik in. Toch blijf ik droevig als ik kijk naar de boom in zijn laatste dagen. Vooral vanwege Ton, de baas van het buurtcafé. Ton was een fijne man. Maar hij was ziek. De afgelopen maanden zagen we hem aftakelen en steeds magerder en zwakker worden. Vorige week was hij nog even in zijn kroeg, met al zijn vrienden. Die zongen voor hem en maakten foto's. De volgende dag was Ton dood. Geen idee hoe dit soort dingen werkt en hoe het eigenlijk zit met lijsten en een datum achter je naam. Maar soms is het blijkbaar niet anders. En er komt een nieuwe eigenaar, op de plek van de oude. Komende week wordt de paardenkastanje gekapt. Geen lichtjes in december dit jaar. Dag zieke boom. Dag Ton.