Harde g

Stel. Het is oorlog in Limburg. Al een hele tijd. Tussen de bokken en de geiten. Wat ooit begon als een lullige concurrentiestrijd tussen lokale fanfarekorpsen, met de traditionele escalatie rondom Koninginnendag, is uitgegroeid tot een ernstig regionaal conflict, waarin radicale middelen (vergif in de vlaai, bommen op de raad van elf) niet worden geschuwd. Chantal schrijft een brief. “Lieve meneer Leers. Dank u wel dat ik mag blijven. Dat vind ik echt heel fijn, ik wilde absoluut niet terug. Het is daar niet veilig. Maar volgens mij weet u dat zelf al lang, want eerst wilde u naar een vakantiehuis in Bulgarije en nu zit u in Den Haag. Het is daar vast heel leuk, met al die andere mensen uit Limburg. U heeft groot gelijk hoor. Ik vind het hier in Capelle aan de Ijssel ook veel leuker. Ik heb hier super veel vriendinnen en ik zit op hockey en ik ben mijn zachte g kwijt, dus dat zou helemaal niks meer worden. Maar dat zei u zelf ook al. Alleen jammer dat mijn broertje Jeffrey wél terug moet. Ik wilde u eigenlijk vragen waarom dat is. Misschien wist u niet dat ze daar willen dat hij mee gaat doen met vlaaien gooien en bokken schieten? Daar heeft hij totaal geen zin in, want hij zit hier op judo en hij is ook zijn zachte g kwijt en volgens mij is hij op Samira (hij zegt van niet, maar ik denk van wel want ik zag ze laatst zoenen op het bankje achter de gymzaal). Gisteren moest mijn moeder huilen, vanwege Jeffrey dus, en toen werd mijn vader kwaad. Niet op haar, maar op u. Hij zei dat u zich moest schamen en dat u daar maar laf in Den Haag zit te zitten en toen sloeg hij heel hard met zijn vuist op tafel. Maar toen zei mijn moeder dat hij zich rustig moest houden en dat wij zo niet doen, dat wij beschaafde mensen zijn en dat u dat ook heel belangrijk vindt. Dat je beschaafd blijft. Ik ben het met u eens, dat is ook heel belangrijk. Daarom wilde ik u even netjes bedanken en vragen of u zich misschien vergist heeft, met Jeffrey. Ik hoop dat u mij terug schrijft, maar dat doet u vast wel. Tenminste, als mijn moeder gelijk heeft. Groetjes, Chantal”.