Meneer Foetsiemori

In Japan zijn ze 230.000 bejaarden kwijt. Zoek zijn ze, die bejaarden. Verdwenen. Foetsie. Ze kwamen er achter nadat ontdekt was dat de man die als oudste bewoner van Tokio te boek stond, eigenlijk al dertig jaar geleden was overleden. ‘Zijn familie had zijn lichaam achtergehouden om zijn pensioen te blijven innen. Het bedrog kwam uit toen de stad de man op zijn 111e verjaardag wilde feliciteren’. Aldus de NOS. Intrigerend.
‘Goedemorgen, wij zijn van de gemeente Tokio. We komen een bloemetje brengen’.
‘Eh…een bloemetje? Voor wie?’
‘Voor meneer Fujimori. We hebben ook taart bij ons. Voor zijn 111e verjaardag. Mogen we even binnen komen?”
‘Eh…nou, dat is een beetje..lastig. Meneer Fujimori, die eh….die slaapt’.
‘Ach, wat jammer. Mogen we dan later even terugkomen?’
‘Nee’.
‘….?’
‘Meneer Fujimori heeft een hekel aan bezoek. Geeft u die bloemen en die taart maar hier, wij zorgen wel dat hij alles krijgt’.
‘O. Juist ja. Maar…’
‘Goedemiddag!’.
Omdat de mensen van gemeente Tokio het toch niet helemaal vertrouwden, zijn ze de boel eens even goed gaan uitzoeken. Toen bleek dat die muffe lucht die ze bij de voordeur al hadden geroken afkomstig was van het ontzielde lichaam van meneer Fujimori (weggemoffeld onder een stapel verschoten kimono’s in een bedompt achterkamertje), hebben ze de regering ook meteen maar even gewaarschuwd. En nu kunnen ze dus in Japan meer dan 230.000 honderdplussers niet terugvinden. Ze denken dat de meesten overleden zijn. Maar van sommigen weten ze het niet zeker. Die zijn echt kwijt. Ik krijg daar een romantisch idee bij. Ik denk dat deze categorie grijsaards op een dag gewoon heeft besloten dat het genoeg was. Dat alsmaar ouder worden, steeds minder leeftijdsgenoten om je heen, getuttel van familie en verpleegsters, en als klap op de vuurpijl ook nog een stelletje opdringerige ambtenaren die je willen feliciteren met je record leeftijd. Getver. Laat me met rust. Ik denk dat ze op een gegeven moment ontsnapt zijn en zich ergens in de bossen terug hebben getrokken, deze oudjes. In kleine groepjes. Daar vermaken ze zich met sudoku’s en het uitwisselen van sushi recepten. Ver van het gedender van de steeds snellere wereld om hen heen, met al die jachtigheid en herrie en toestanden, waar ze steeds minder van verstaan en begrijpen. En als het tijd is om te gaan, nou, dan gaan ze gewoon rustig, en met een glimlach. Zonder gedoe. En dat papierwerk bij de gemeente Tokio, ach, laat maar zitten.
Zo’n ontsnapping zou misschien ook wel iets zijn voor Nederlandse bejaarden. Die worden, zo begreep ik, massaal gepest in verzorgingstehuizen. Door andere bejaarden. Dat zijn waarschijnlijk de bejaarden die gecast zijn voor het hilarische programma ‘Benidorm Bastards’, waarin ze elkaar uitschelden en laten struikelen en met opgevoerde scootmobiels door het Vondelpark racen. Het is dus blijkbaar bashen of gebasht worden, vanaf een bepaalde leeftijd. Maak dat je wegkomt senioren, nu het nog kan!
Affijn. Ik weet heus wel het niks meer is dan een fantasie, honderdplussers die het gewoon zat zijn en ervoor kiezen om buiten het zicht van alles en iedereen lekker hun eigen ding te doen. In de meeste gevallen is het raadsel van de verloren oudjes simpelweg terug te brengen tot ordinaire pensioenfraude. En toch. Het beeld van dat oude Japanse mannetje laat me niet los. Meneer Fujimori. Stel dat hij niet dood is? Maar er gewoon stiekem tussenuit geknepen? Misschien niet eens naar een bos, maar naar een heerlijk luxe vakantieparadijs, duizenden kilometers verderop, waar hij onder een valse naam heeft ingecheckt?
‘Eens even kijken… u blijft hier voor onbepaalde tijd zie ik?’
‘Ja. Zolang als het duurt’
‘Uitstekend. En u wilde ook gebruik maken van onze massage faciliteiten, bubbelbaden en wellness programma’s?’
‘Ja hoor. Kom maar op met de hele bliksemse bende. Maar beslist geen TV op mijn kamer graag. En geen telefoon. En internet hoef ik ook niet’.
‘Komt in orde, meneer Fujimo...’
‘Foetsie. Foetsiemori is de naam’.
‘Komt in orde, meneer Foetsiemori’.