Plu

Drie keurige Engelse dames in Amsterdam. Ze klampen mij aan. Waar het Leidseplein is, willen ze weten. Ik, geboren in Eindhoven, wonend in Utrecht, hier ook maar op bezoek en qua richtingsgevoel een ware kluns, stuur ze op de gok een kant op. Waarschijnlijk de verkeerde. Aan mij heb je weinig als toerist in Amsterdam. Nee, dan de kordate gids die ik even later tegen het lijf loop. Een gezette dame met rode blossen, een licht zwetend voorhoofd en een degelijk jack. Boven haar zonneklep houdt ze een dichte paraplu met een vlaggetje eraan. Aan haar heb je wél wat, dat zie je zo. Kwiek struint ze over de Herengracht, een grote groep toeristen puffend achter haar aan. De meesten van hen zijn moe en lijken een beetje ongelukkig. Als ik even later op een terras zit, meert er vlak voor me een bootje aan met een groepje vrouwen erin. Eén van hen heeft een toef van witte tule op haar hoofd en een ketting van komkommers om haar nek. De rest is overwegend jolig en schreeuwerig (‘hee Marjet! Volgens mijn broer heb jij de allermooiste borsten ter wereld!’), maar een enkeling zit er wat verloren bij, afwezig nippend aan een onvermijdelijke prosecco. Ik herinner me het bericht van een paar weken geleden, over die twee meisjes die vermist raakten tijdens een schoolreisje naar Parijs. Toen ze weer terecht waren zeiden ze dat ze per ongeluk verdwaald waren. Maar dat was natuurlijk helemaal niet waar. Ze hadden gewoon geen zin meer. De hele tijd achter de juf aan sjokken en doen alsof je het leuk vindt, dat geblaat van je puberale klasgenoten. Ze zijn ‘m natuurlijk gewoon gepeerd, die meisjes. Zoek het allemaal maar uit, wij gaan lekker verdwalen. Ik kijk naar de verloren ogende prosecco drinksters en denk aan de uitgebluste toeristen. Wat zou er nu in ze omgaan? ‘Ach, Marjet is een goede vriendin en zij was tenslotte ook op mijn vrijgezellenparty’. ‘Ach, je wilt toch wat meepikken van zo’n stad, en trouwens, het is hier eng met al die drugs en zij met die plu heeft de lunchbonnen…’. Het bootje vaart weer weg, de groep met gids is al lang uit het zicht verdwenen. De drie keurige Engelse dames zwerven vast nog rond, ergens heel ver weg van het Leidseplein. Hopeloos verdwaald, dankzij mij. You’re welcome, ladies.